🎶 Open Day στο Ωδείο Νάκας

Στο Open Day της Κυριακής ήμουν πάνω στη σκηνή, στο κιθαριστικό σύνολο. Παίζαμε όλοι μαζί και υπήρχε αυτή η αίσθηση που έχεις όταν ο ήχος δένει και ξέρεις ότι, όσο διαφορετικοί κι αν είστε, εκείνη τη στιγμή είστε ένα πράγμα.

Ήταν ωραίο να παίζουμε έτσι, με τα παιδιά, χωρίς άγχος για “τέλειο αποτέλεσμα”. Απλώς μουσική. Κοίταζα γύρω και έβλεπα κόσμο να σταματάει, να ακούει, να κάθεται λίγο παραπάνω. Και ανάμεσά τους, μικρά παιδάκια. Άλλα κρατούσαν το χέρι των γονιών τους, άλλα κοιτούσαν τις κιθάρες σαν κάτι μαγικό.

Κάποια στιγμή, όσο παίζαμε, τα παρατηρούσα και μου ήρθε κατευθείαν στο μυαλό όταν ξεκίνησα κι εγώ κιθάρα, έξι χρονών. Θυμάμαι πώς κοιτούσα το όργανο, πώς άκουγα τον ήχο και νόμιζα ότι είναι κάτι τεράστιο, σχεδόν απλησίαστο. Και τώρα ήμουν εγώ εκεί, να παίζω μπροστά σε παιδιά που ίσως μόλις κάνουν τα πρώτα τους βήματα.

Αυτό ήταν το πιο ωραίο κομμάτι της μέρας. Όχι η σκηνή, ούτε το πρόγραμμα. Αυτή η αίσθηση ότι η μουσική περνάει από τον έναν στον άλλον, χωρίς να το καταλαβαίνεις.

Το Open Day στο Ωδείο Φίλιππος Νάκας Θεσσαλονίκης δεν έμοιαζε με εκδήλωση. Έμοιαζε με μια ανοιχτή μέρα όπου όλοι — μικροί, μεγάλοι, μαθητές, επισκέπτες — ήταν απλώς εκεί για να ακούσουν και να παίξουν μουσική.

Και κάπως έτσι, ανάμεσα σε κιθάρες, βλέμματα και ήχους, θυμήθηκα ξανά γιατί ξεκίνησα.