🎸 Veria Guitar Festival: δύο συναυλίες, μία μεγάλη έμπνευση

Το Veria International Guitar Festival έχει εκείνες τις βραδιές που δεν τις ξεχνάς. Το Σάββατο 13 Δεκεμβρίου ήταν μία από αυτές. Δύο συναυλίες, δύο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι, αλλά το ίδιο συναίσθημα: απόλυτη συγκέντρωση και μουσική που σε τραβάει μέσα της.

🎶 Adriano Del Sal – Guitar Recital (20:00)

Ο Adriano Del Sal άνοιξε τη βραδιά με ένα πρόγραμμα που ένωνε εποχές και στυλ. Από Agustín Barrios Mangoré και Federico Moreno Torroba, μέχρι Johann Sebastian Bach και

Αυτό που με εντυπωσίασε δεν ήταν μόνο το ρεπερτόριο, αλλά ο τρόπος που έπαιζε. Συχνά με κλειστά μάτια. Με απόλυτη ηρεμία. Ο ήχος ήταν γλυκός, σχεδόν ήσυχος, αλλά γεμάτος ένταση από μέσα. Στον Bach ένιωθες την καθαρότητα και τη δομή, ενώ στον Morricone έμπαινε το συναίσθημα, σαν να άκουγες εικόνες από ταινία. Η κιθάρα του ακουμπούσε στο φως της σκηνής και οι αντανακλάσεις της στον τοίχο έκαναν μικρά φωτεινά σημαδάκια να χορεύουν. Πόσο μαγικό!

Εκεί κατάλαβα κάτι απλό αλλά σημαντικό:
δεν χρειάζεται να “δείχνεις” ότι παίζεις δύσκολα. Αρκεί να λες την ιστορία σωστά.

Ο ήχος του ήταν γλυκός, καθαρός, χωρίς καμία βιασύνη. Κάθε νότα είχε χώρο να ακουστεί. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι να μην πιέζεις τη μουσική, αλλά να την αφήνεις να αναπνέει.

Κάποια στιγμή σκέφτηκα απλά: έτσι θέλω να παίζω κι εγώ κάποτε.

🎼 Pavel Steidl – Romantic Guitar Recital (21:00)

Αμέσως μετά, ανέβηκε στη σκηνή ο Pavel Steidl με μια ρομαντική κιθάρα που πρώτη φορά έβλεπα στη ζωή μου. Και μόνο το όργανο σε έβαζε σε άλλη εποχή.

Το πρόγραμμα ήταν γεμάτο 19ο αιώνα: Johann Kaspar Mertz, Niccolò Paganini, Luigi Legnani, Ferdinando Carulli. Εδώ η κιθάρα δεν ήταν απλώς όργανο· ήταν χαρακτήρας.

Ο τρόπος που έπαιζε ήταν ελεύθερος, θεατρικός, με έντονες αντιθέσεις. Άλλοτε σχεδόν ψιθύριζε και άλλοτε γέμιζε όλη την αίθουσα. Δεν φοβόταν να “ρισκάρει” στον ήχο και αυτό το έκανε συναρπαστικό.

Σκέφτηκα ότι έτσι ίσως ακουγόταν η κιθάρα πριν από 150–200 χρόνια.

🎸 Αυτό που μου έμεινε

Και από τις δύο συναυλίες έφυγα με το ίδιο συναίσθημα:
ηρεμία, έμπνευση και μια δυνατή επιθυμία να συνεχίσω να παίζω, να ψάχνω, να βελτιώνομαι.

Τέτοιες βραδιές στο Veria Guitar Festival δεν σου μαθαίνουν απλώς μουσική.
Σου δείχνουν τι μπορεί να γίνει η κιθάρα όταν μεγαλώσεις μαζί της.

Από τον Adriano Del Sal πήρα την ηρεμία και τη γλύκα.
Από τον Pavel Steidl την ελευθερία και τη φαντασία.

Δύο διαφορετικοί δρόμοι, αλλά και οι δύο οδηγούν στο ίδιο σημείο:
να αγαπάς την κιθάρα και να λες ιστορίες μέσα από αυτήν.

Φεύγοντας, το μόνο που σκεφτόμουν ήταν:
θέλω να γίνω σαν αυτούς όταν μεγαλώσω. 🎶✨