Συναυλίες ΠΑΜΑΚ: 5 χρόνια έμπνευσης στην κιθάρα

Οι Συναυλίες ΠΑΜΑΚ με τους φοιτητές κιθάρας της κυρίας Έλενας Παπανδρέου έχουν γίνει για μένα κάτι που περιμένω κάθε χρόνο. Την πρώτη φορά που παρακολούθησα μία από αυτές ήταν το 2022, όταν ήμουν μόλις 12 ετών. Από τότε προσπαθώ να μη χάνω καμία, γιατί κάθε συναυλία είναι διαφορετική και πάντα φεύγω έχοντας ακούσει και μάθει κάτι καινούργιο.

Στην αρχή πήγαινα κυρίως επειδή μου άρεσε η κιθάρα. Με τα χρόνια, όμως, άρχισα να παρατηρώ περισσότερα: τον ήχο κάθε φοιτητή, τις διαφορετικές ερμηνείες, τη στάση τους πάνω στη σκηνή και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν τόσο απαιτητικά έργα.

Συναυλίες ΠΑΜΑΚ από το 2022 μέχρι σήμερα

Μέσα σε αυτά τα χρόνια είχα την ευκαιρία να ακούσω πολλά και διαφορετικά προγράμματα. Έργα του Bach, του Barrios, του Ponce, του Villa-Lobos, του Brouwer, του Regondi, του Tárrega και πολλών ακόμη σημαντικών συνθετών της κιθάρας.

Κάποια από αυτά τα έργα τα γνώριζα ήδη, ενώ άλλα τα άκουσα για πρώτη φορά στις Συναυλίες ΠΑΜΑΚ. Πολλές φορές, όταν επιστρέφω στο σπίτι, ψάχνω ξανά ένα κομμάτι που μου έκανε εντύπωση, ακούω διαφορετικές εκτελέσεις του και προσπαθώ να μάθω περισσότερα γι’ αυτό.

Έτσι, οι συναυλίες δεν τελειώνουν για μένα όταν σβήνουν τα φώτα της αίθουσας. Συνεχίζονται μετά, μέσα από το άκουσμα, την αναζήτηση και τη δική μου μελέτη.

Η τελευταία συναυλία τον Ιούνιο του 2026

Η πιο πρόσφατη συναυλία έγινε το Σάββατο 6 Ιουνίου 2026, στο Νέο Αμφιθέατρο 14 του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

Το πρόγραμμα περιλάμβανε έργα των Agustín Barrios, Giulio Regondi, Manuel María Ponce, Mario Castelnuovo-Tedesco, Vicente Asencio και Johann Sebastian Bach. Ήταν ένα απαιτητικό πρόγραμμα, με διαφορετικές εποχές, χαρακτήρες και τεχνικές δυσκολίες.

Αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση ήταν και πάλι το υψηλό επίπεδο των φοιτητών. Ο καθένας είχε τον δικό του ήχο και τη δική του προσωπικότητα. Δεν ακούγαμε απλώς σωστές νότες. Ακούγαμε προσεγμένες φράσεις, διαφορετικά χρώματα και ερμηνείες πίσω από τις οποίες φαινόταν ότι υπήρχαν πολλές ώρες μελέτης.

Ιδιαίτερη στιγμή της βραδιάς ήταν η Chaconne του Bach. Είναι ένα μεγάλο και δύσκολο έργο, το οποίο χρειάζεται αντοχή, συγκέντρωση και μουσική ωριμότητα. Όταν ακούς ένα τέτοιο έργο ζωντανά, καταλαβαίνεις ακόμη περισσότερο πόσο μακρύς αλλά και όμορφος είναι ο δρόμος της κιθάρας.

Τι μαθαίνω ως μαθητής κιθάρας

Ως μαθητής κλασικής κιθάρας, αυτές οι συναυλίες με έχουν βοηθήσει με πολλούς τρόπους. Παρατηρώ πώς οι φοιτητές κάθονται στη σκηνή, πώς συγκεντρώνονται πριν ξεκινήσουν και πώς συνεχίζουν ακόμη και όταν ένα έργο έχει πολύ δύσκολα σημεία.

Ακούω επίσης καλύτερα τις διαφορές στον ήχο. Καταλαβαίνω ότι δύο κιθαρίστες μπορούν να παίξουν το ίδιο έργο, αλλά το αποτέλεσμα να είναι εντελώς διαφορετικό. Ο καθένας επιλέγει τον δικό του τρόπο να δώσει κίνηση, ένταση και χαρακτήρα στη μουσική.

Οι Συναυλίες ΠΑΜΑΚ μου έμαθαν ότι η καλή ερμηνεία δεν εξαρτάται μόνο από την τεχνική. Χρειάζεται να γνωρίζεις το έργο, να ακούς προσεκτικά τον εαυτό σου και να έχεις κάτι δικό σου να πεις μέσα από τη μουσική.

Όταν φεύγω από την αίθουσα, συνήθως έχω περισσότερη όρεξη να πιάσω την κιθάρα μου. Θέλω να δουλέψω καλύτερα τον ήχο μου, να έχω περισσότερη υπομονή στη μελέτη και να μπορέσω κάποτε να παίξω και εγώ τόσο απαιτητικά έργα.

Η σπουδαία δουλειά της Έλενας Παπανδρέου

Πίσω από το επίπεδο αυτών των συναυλιών βρίσκεται η εξαιρετική δουλειά της κυρίας Έλενας Παπανδρέου. Ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζονται οι φοιτητές της δείχνει την προσοχή, τη γνώση και την αγάπη που υπάρχουν στη διδασκαλία της.

Η κυρία Παπανδρέου είναι μια μουσικός που εκτιμώ και θαυμάζω πολύ. Μέσα από τις συναυλίες των φοιτητών της βλέπω τι σημαίνει σοβαρή και ουσιαστική δουλειά πάνω στην κιθάρα. Θα ήθελα πολύ κάποια μέρα να έχω και εγώ την ευκαιρία να διδαχθώ από εκείνη.

Ένας στόχος για το μέλλον

Σήμερα, στα 16 μου, δεν βλέπω πλέον αυτές τις συναυλίες μόνο ως ένας νεαρός ακροατής που αγαπά την κιθάρα. Τις βλέπω και ως μια εικόνα του μέλλοντος που θα ήθελα να έχω.

Ένας από τους μεγαλύτερους στόχους μου είναι να περάσω στο Τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και να σπουδάσω κλασική κιθάρα εκεί. Ξέρω ότι χρειάζεται πολλή δουλειά και ότι έχω ακόμη δρόμο μπροστά μου. Κάθε φορά, όμως, που βρίσκομαι σε αυτή την αίθουσα και ακούω τους φοιτητές να παίζουν, ο στόχος μου γίνεται πιο δυνατός.

Οι εμπειρίες αυτές αποτελούν ένα σημαντικό μέρος από το δικό μου μουσικό ταξίδι. Όπως έγραψα και μετά τη μαθητική συναυλία της τάξης κιθάρας μου, κάθε εμφάνιση και κάθε συναυλία μάς βοηθά να βλέπουμε την πρόοδό μας και όσα χρειάζεται ακόμη να βελτιώσουμε.

Μπαίνω στις Συναυλίες ΠΑΜΑΚ ως ακροατής και φεύγω με περισσότερη όρεξη να μελετήσω. Ελπίζω κάποια μέρα να μη βρίσκομαι μόνο ανάμεσα στο κοινό, αλλά πάνω σε αυτή τη σκηνή, κρατώντας τη δική μου κιθάρα.